23 juni, 2006:

Nog 1 dagje en Alyssa is al weer twee weken. Ongelooflijk hoe tijd vliegt op dit moment. Mamma is ook al weer een week thuis, en we gaan samen nu 2 keer per dag naar Alyssa in het ziekenhuis. Deze procedure neemt al snel 3 uur per keer in beslag; daarnaast moet moeders elke 3 uur melk kolven voor onze kleinste. Het is dus niet verwonderlijk dat we af en toe aan een middagslaapje toe zijn.

Gelukkig geeft het zien van Alyssa ons dagelijks de nodige energie - ongelooflijk hoe vertederend zij kan zijn als ze me met die "glazen" oogjes aankijkt. Zo van "kun je me niet eens laten slapen?". - lijkt op d'r vader zeg ik dan maar ;)

De eerste dagen van deze week stonden in het punt van geboortekaartjes. Mocht je nog geen kids hebben, of misschien onderweg hebben: regel het vantevoren!. We moesten kaartjes uitzoeken, de tekst bepalen, en de adressen boven water krijgen waar we de kaartjes naar toe wilden sturen. Dit hier en daar met een extraatje om het "apart" te maken zoals de goede bekenden van ons gewenst zijn. Dit alles koste veel tijd, maar vandaag hebben we eindelijk de kaartjes op de post kunnen doen.

Over kaartjes gesproken: ik ben zelf nooit voorstander geweest van kaartjes en "al die onzin". Een paar weken geleden dacht ik er om eerlijk te zijn nog precies zo over. Maar na het zien van zo verschrikkelijk veel leuke felecitatie kaartjes die we hebben gekregen, en dat we Alyssa nog niet kunnen laten zien hebben we toch besloten (naast deze website) leuke kaartjes samen te stellen. We hopen dat jullie ze net zo leuk vinden. Bedankt voor al die lieve felecitaties via post, telefoon en ons gastenboek!!

18 juni, 2006:

Eindelijk! - na een ronduit hectische week is er wat tijd om een verhaaltje over Alyssa te schrijven. Als kers-verse vader heb ik even aan het idee moeten wennen dat er een dochtertje in ons leven is gekomen. We waren er namelijk nog niet geheel op voorbereid: ze zou immers pas rond 17 juli geboren moeten worden, maar we hadden moeten weten dat een echt Van Munstertje altijd haar/zijn eigen wil heeft ;)

Afgelopen weekend rond 2 uur 's nachts braken onverwacht de vliezen, en 3 uurtjes later hadden Anna en ik ons dochtertje in onze handen. De bevalling gebeurde in het ziekenhuis en verliep zeer snel en voorspoedig. Dit ook dankzij adequaat optreden van het ziekenhuispersoneel. Aangezien Alyssa 5 weekjes te vroeg was moest ze meteen naar de couveuse afdeling waar zij op temperatuur gehouden werd, voeding via sonde kreeg, en gemonitored werd. Moeders verbleef bij haar in het ziekenhuis om ook wat aan te sterken. Alyssa heeft later in de week ook onder de blauwe lamp gelegen omdat ze geel zag. De blauwe lamp helpt hierbij afvalstoffen af te breken.

Gedurende de afgelopen week is Alyssa uit de couveuse gehaald en in een wiegje gelegd op de kinderafdeling aangezien ze nog steeds via sonde moet eten. Eten van moeders borst is erg vermoeiend, en lukt nog niet echt voor onze kleine dochter. Dit is volgens verplegend personeel een kwestie van tijd, en zodra ze goed eet mag ze mee naar huis.

Anna is tot donderdag middag in het ziekenhuis gebleven, en Chris heeft zoveel mogelijk tijd met moeder en kind doorgebracht. Via een monitor op de kamer konden we Alyssa in de gaten houden en van het grote wonder genieten. Dit betekende wel 3 a 4 keer per dag naar het ziekenhuis rijden voor Chris, wat samen met alle andere zaken die geregeld moesten worden toch wel erg druk was.

Gelukkig is moeder Anna donderdag middag weer thuis gekomen, en sterkt weer een beetje aan. Om de 3 uur melk produceren voor Alyssa, en 2 a 3 keer per dag bezoeken, verzorgen en voeden is toch wel erg vermoeiend, maar we weten waar we het voor doen. Als vader wil ik natuurlijk niet klagen; ik krijg wat dat betreft heel wat meer rust ;)

De service in het ziekenhuis (Twenteborg Almelo) is ronduit uitstekend van het prille begin tot  het huidige moment. Anna is zeer goed bij gestaan door alle verpleegsters, en service en vriendelijkheid ligt stuk voor stuk op een wel zeer hoog niveau! We hebben zeker het gevoel welkom te zijn, en -nog meer belangrijk-, het vertrouwen dat Alyssa in goede handen is. Bij deze willen we graag onze dank betuigen aan de medewerksters van het ziekenhuis.

Iedere keer dat we naar het ziekenhuis gaan leren we weer wat bij: Alyssa verschonen, temperaturen, in het badje doen, of "simpelweg" hanteren, wat misschien nog wel het moeilijkste is. Maar zoals onze beste vriend typerend zegt: "Het is geen wedgewood servies!" ;). daar waar ik zelf nooit echt andere baby's in mijn handen heb gehad gaat het toch makkelijk af. Contact vader-dochter is fantastisch, zelfs als we daarvoor naar het ziekenhuis moeten. Vingervoeding geven, Alyssa tegen mij aan in slaap laten vallen... heerlijk!

Dat ik zelfs dit jaar al echt het vaderdag gevoel zou mogen ervaren had ik niet gedacht. Het was dan ook een verrassing om vanmorgen een presentje van Alyssa voor Pappa te vinden bij haar bedje.

Wij - trotse moeder en vader van Alyssa- zijn erg blij met haar, en alle cliche's van moeder -en vader instinct, "ons dochtertje is de mooiste, etc. zal ik maar achterwege houden; dat is blijkbaar door de natuur vastgelegd.